Zoeken

LOOPBAANKRONKELS - VANZEIR ELLEN

Bijgewerkt op: 14 apr.

Ik sprak met Ellen over haar loopbaan. Tijdens dit gesprek vertelde ze over de moeilijke zoektocht naar een eerste job, maar ook over haar passie voor (neuro)psychologie en over hoe mama worden haar perspectief op haar loopbaan heeft veranderd. Het werd een puur interview dat we graag met jullie willen delen.

Loopbaancoach en psycholoog Ellen over haar loopbaan bij psychologenpraktijk Anthentiek Hasselt.


Ellen, kan je me eens vertellen over je loopbaan? Wanneer werd de keuze voor psychologie gemaakt?

Eigenlijk wist ik al vrij vroeg dat ik psychologie wilde studeren. Ik was al jong diegene waar mensen advies aan kwamen vragen als ze met problemen zaten. Die rol lag me goed. En dat is de reden dat ik voor de studie psychologie heb gekozen.


Ik begon met de gedachte “ik ga met mensen werken” maar al snel merkte ik dat de wetenschappelijke zijde van psychologie me ook boeide. Ik was geïntrigeerd door alles wat met de hersenen te maken had en hoe je hersenen je gedrag bepalen. Ik wilde leren hoe deze kennis te gebruiken om mensen een beter leven te geven.


Toen de keuze kwam voor mijn master zat ik dan ook met de twijfel: ga ik nu de onderzoek kant of de klinische kant uit?

"Ik was al jong diegene waar mensen advies

kwamen vragen als ze met problemen zaten."



Hoe heb je de keuze uiteindelijk gemaakt?

Ik startte met een aantal interviews met mensen uit de onderzoek – en onderwijswereld en uit de klinische - en praktijkwereld. Daardoor kwam ik er al snel achter dat het lastig is om een job als theoreticus te combineren met klinisch werk. De meeste theoretische psychologen gaan doctoreren of lesgeven aan de universiteit.

Ellen Vanzeir loopbaankronkels in loopbaan. Psycholoog bij Anthentiek Hasselt.

Je vindt ze veel minder terug in het klinisch veld. Ik wilde iets doen in de wereld van elke dag. Van hieruit koos ik voor klinische psychologie en ik haakte er de minor gedragsneurowetenschappen aan vast om zo toch nog die theoretische basis mee te kunnen pikken. Later volgde ik nog een opleiding tot leerkracht omdat ik ontzettend graag met groepen werk en nog enkele jaren later koos ik voor een postacademische vorming in de klinische neuropsychologie. Momenteel ben ik bezig met een postgraduaat contextuele gedragstherapie. Je hoort het al. Ik vind het allemaal zo ontzettend interessant en doe aan levenslang leren. En dat alles interessant vinden is een zegen, maar soms ook een beetje een vloek.


"Ik wou iets doen in

de wereld van elke dag."

Nadat ik afgestudeerd was aan de universiteit begon ik meteen te solliciteren. Ik wilde dolgraag in een kliniek werken en met neuropsychologie bezig zijn. Maar in de praktijk bleek het allemaal niet zo simpel om aan een job als psychologe te geraken. Tijdens mijn proclamatie hoorde ik dat er maar 50 à 60 procent van de afgestudeerden ook echt als psycholoog gingen werken. Ik solliciteerde dus ruim en ging ook voor jobs als opvoeder of maatschappelijk assistent… Mijn map van sollicitaties werd alsmaar dikker. Op enkele maanden tijd deed ik tussen de 100 en 150 sollicitaties… Allemaal zonder resultaat. Ik werd telkens niet weerhouden omdat mijn diploma te hoog was of omdat ik te weinig ervaring kon voorleggen.


Dus ging ik allerlei interim jobs doen die ik eigenlijk nog wel leuk vond. Ik was administratief bediende in een bedrijf dat zich bezighield met airco’s en ventilatie. Ik stond aan de groenten in de lokale buurthandel. Ik werkte eventjes in een callcenter en deed een vervanging in een fabriek.



"En dan kom je op een punt dat je denkt:

ok, het gaat niets worden voor mij als psycholoog."



En dan besef je plots: ok, het gaat niets worden voor mij als psycholoog. Ik moet gewoon een andere kant uit. Ik solliciteerde voor een vaste job als uitzendconsulente en die kreeg ik. Maar toch ergens bleef er wel een stemmetje in mijn hoofd dat zei “je gaat je psychologie droom toch niet zomaar opgeven”. Dus zo nu en dan solliciteerde ik. En plots had ik beet! Ik vond een job als psychologe bij de gevangenis in Wortel. Ik stond in voor de psychologische inschatting van gevangenen en gaf advies rond vervroegde vrijlating.


Na een tweetal jaar in deze job liep ik tegen bepaalde zaken aan: ik kon niet bezig zijn met mijn passie neuropsychologie, de structuur waarin ik werkte voelde nogal log en hiërarchisch en ik voelde dat de omgeving niet helemaal machte met mijn waarden.


Op dat moment kwam er een fantastische opportuniteit. Er opende een nieuw revalidatiecentrum in Turnhout. Ze zochten een neuropsycholoog en je mocht er bovendien meebouwen aan het beleid. Ik solliciteerde, kreeg de job en kwam terecht in warm en multidisciplinair team. Het voelde echt als thuiskomen.



"Ik had ergens het idee dat ik pas een

goed mens was als ik alles zou doen om zoveel

mogelijk mensen te helpen in hun leven. "



Na een tijdje vooral ingezet te worden op onderzoek en revalidatie, begon ik het therapeutisch begeleiden van mensen te missen. En kreeg ik klierkoorts. Mijn uithoudingsvermogen ging achteruit en de twee uur reistijd naar Turnhout begon door te wegen.


Dus op zoek naar een plek dichter bij huis en die vond ik bij de MS kliniek in Overpelt. Ik begon in Overpelt met het idee “dit gaat het zijn voor de rest van mijn carrière”. Ik kon er bakken bijleren en de rol van neuropsycholoog en klinisch psycholoog combineren. De eerste 4 jaar ben ik daar oprecht heel gelukkig aan het werk geweest.


Enkele jaren eerder was ik naast mijn hoofdjob begonnen met een job als psycholoog in bijberoep. De combinatie van een full-time job met mijn beroep was met momenten zwaar. Ik had het idee dat ik pas een goed mens was als ik alles zou doen om zoveel mogelijk mensen te helpen. De keerzijde van de medaille was dat ik s ’avonds onderweg vaak een worstenbroodje at in een tankstation zodat mijn maag een beetje gevuld was voor ik om half 12 mijn bed in kon kruipen. Op het gebied van zelfzorg was dit niet in orde. Toen we gingen bouwen, zette ik mijn bijberoep stop en op dat moment leerde ik dat ik beter werd in mijn job door ook de ruimte te nemen om voor mezelf te zorgen.



Loopbaan van Ellen bij Anthentiek Hasselt. Klinisch neuropsycholoog en loopbaancoach.


En wanneer heb je dan beslist dat je toekomt elders lag?

Gedurende mijn tijd in de kliniek veranderden er wat zaken. Het algemene ziekenhuis integreerde met de MS kliniek. Dit bracht heel wat wijzigingen met zich mee. We werden geconfronteerd met termen als KPI’s en dit bracht een andere werkwijze met zich mee.


Ik denk dat de klik er kwam er op een moment in de kliniek toen ik een sessie had met een cliënte die ernstig ziek was. Ik volgde haar al een lange tijd en omwille van pijn en achteruitgang besloot ze op een bepaald moment voor euthanasie te kiezen. Ik zag haar op een drukke dag met 14 à 15 patiënten op de planning. Ze vertelde me dat het die avond zou gebeuren. Dus dat ze er de dag erna niet meer zou zijn. Je moet dan zulk intens afscheidsgesprek afronden op een half uurtje. En terwijl ik haar na het gesprek met haar rolstoel de gang uit duwde, hoor ik mezelf tegen de volgende cliënt zeggen “kom maar binnen hoor”.


"Ik voelde in alles dat deze manier

van werken niet meer bij me aansloot."



Ik voelde dan ook in alles dat deze manier van werken niet meer bij me aansloot. Ik kon niet meer de kwaliteit van zorg kon bieden die ik wilde bieden. Daar kwam nog eens bij dat ons team de laatste jaren ook verschillende keren veranderde en dat ik in mijn zwangerschap geconfronteerd werd met complicaties door stress gelinkt aan de hoge werkdruk… Op dat moment moet je verplicht vertragen vanuit zorg voor je kind. En natuurlijk verandert een kind ook veel. Dus er hebben verschillende zaken meegespeeld in mijn keuze om uiteindelijk te stoppen bij de kliniek.




En dan besef je “dit is het niet meer”, maar hoe ga je dan verder?

Ik vond het lastig. Er is daardoor ook een fase geweest waarin het niet zo goed met me ging. Ik wist niet meer waarheen en werd overspoeld door de werkdruk. Ik startte met leertherapie en heb zelfs op het punt gestaan mijn job als psycholoog overboord te gooien. Later besefte ik dat het een weglopen was van alles wat zo pijn deed.


Ik ben mezelf de vraag gaan stellen wat wil en kan ik nog betekenen in deze maatschappij? Enerzijds wilde ik wel therapeutisch blijven werken. Daarnaast wilde ik ook mensen aanspreken die meer op zoek zijn naar algemene tools om hun leven te verrijken. Denk maar aan mensen helpen om een burn-out te voorkomen, bedrijven helpen het beste uit hun mensen te halen of chronisch zieke mensen ondersteunen om terug te re-integreren in hun job en in de maatschappij…

Psycholoog en loopbaancoach Ellen bij Anthentiek te Hasselt. Therapie, loopbaancoaching en training.

Die combinatie vond ik bij Anthentiek. Ik werk hier nu een tijdje en merk dat ik terug met veel ideeën in mijn hoofd zit. Dat had ik in mijn vorige job niet meer. Ik vind de verschuiving van een logge hiërarchische structuur naar een kleine dynamische setting met gelijkgestemden ook een verademing. En als ik heel eerlijk ben Ann, wist ik ook wel een beetje waarvoor ik koos, want we kennen elkaar.


Ik voel ook dat ik de ruimte ga krijgen om nieuwe dingen te leren en beleven en daar heb ik heel veel goesting in. Ik ben deze week begonnen met het uitwerken van een training rond time-management en uitstelgedrag en geniet ervan om mijn neuropsychologische achtergrond en kennis van het brein hierin te verweven.



"Ik voel ook dat ik de ruimte ga krijgen om

nieuwe dingen te leren en beleven en

daar heb ik heel veel goesting in."