Een blog over rouw

Gisteren hadden we een corona-proof BBQ. Jij was er ook, 5 dagen eerder was je vriend begraven. We praten over koetjes en kalfjes in onze bubbel van 5. En hoe meer ik met je praat, hoe meer ik bij mezelf het ongemak opmerk om te vragen hoe het met je gaat.

Wij mensen blijven weg van pijn, niet alleen van die van de ander, maar ook van die van onszelf. Ik heb intussen al veel stilgestaan bij mijn waarden, over hoe ik in het leven wil staan, en weet dat ik niet het soort mens wil zijn dat pijn ontkent. Dat de ander alleen wilt laten in zijn/haar verdriet. Daarnaast geloof ik dat échte connectie enkel ontstaat door kwetsbaarheid (dankje Brené Brown voor dat inzicht), dus besluit ik je ernaar te vragen. Me pijnlijk bewust van het ongemak, dat intussen een krop in mijn keel vormt.

"Hoe gaat het met je?" Stilte aan tafel. "Slecht", zeg je en ik zie dat de vraag je raakt. “Slik”. "Wil je erover praten?" En deze vraag lijkt zo onbenullig, maar is zo ontzettend belangrijk want iedereen mag kiezen of hij/zij naar de pijn of er van weg wilt bewegen. Beiden mogen, beiden zijn ok. Het één is niet beter dan het ander.

Net zoals er wat mij betreft geen juist of fout is in rouw. Er is geen rouwprotocol. Al zoeken cliënten graag naar protocollen, voor een beetje houvast als alles rondom ons schudt. Vragen als “wanneer stopt de pijn?” “of wat kan ik doen om de pijn te stoppen?” zijn me dan ook niet onbekend…

Ik en veel wetenschappelijk onderzoek geloven niet dat we pijn kunnen controleren of stoppen. Aan de pijn van verlies, hangt ook het ontzettend graag zien van degene die er niet meer is vast. Het één kan niet zonder het ander bestaan. Al geloof ik dat de pijn anders wordt… Op het begin is alles pijn, wordt je steeds weer geprikt in je pijn… Alles kleurt, geurt en herinnert je aan het gemis, aan het feit dat de ander er niet meer bij is.

Na verloop van tijd (en ik wil hier geen tijd op plakken want ieders rouw is uniek) komt er weer meer ruimte voor leven naast verdriet. Soms zal je getriggerd worden in je verdriet en voelt het verdriet heel dichtbij en andere dagen zit het verdriet weer verder weg.

Ik vraag je of je over hem wilt praten? “Ja” zeg je, “zo ontken ik niet dat hij er is geweest, zo krijgt hij ruimte”. We spreken nog een tijd over hem... En ik, ik vind het bewonderenswaardig hoe je je pijn droeg en wij, al was het maar voor even, met je mee mochten dragen. Rouwen hoef je niet alleen te doen.





3 keer bekeken

© 2016-2020 Anthentiek

0032 467 031 592  | info@anthentiek.be

IBAN BE86 7350 4891 3650 | Ondernemingsnummer: 0692.853.281 | Privacy Policy

KMO-P: DV. 0228229 

Loopbaanbegeleiding met VDAB loopbaancheques bij loopbaancoach Anthentiek te Hasselt Limburg